ORGANY MYŚLI ISTNIAŁY TYLKO WTEDY

akryl na płótnie, 120 x 110 cm, 2014

Tytuł pracy Organy myśli istniały tylko wtedy pochodzi z Refleksji o myśleniu, eseju Hannah Arendt poświęconego podstawowym umiejętnościom ludzkiego umysłu. Akty umysłowe są czynnościami, które same w sobie nie przynoszą fizycznych efektów, pozostają niewidzialne. Podczas procesu myślenia świat zmysłów zamiera, a umysłowe „ja” odcina się od realnego świata. Zdaniem Arendt podmiot jest tak długo świadomy zdolności swojego umysłu, jak długo trwa jego aktywność: „Jest to tak, jakby organy myśli, woli czy sądzenia istniały tylko wtedy, gdy myślę, chcę lub sądzę”. Rozważania Arendt stały się punktem wyjścia do stworzenia obrazu, w którym ledwo widoczne postaci wydają się być zawieszone w próżni – materialny świat wokół nich znika, podobnie jak cielesność, która podczas umysłowej aktywności przestaje być ważna. Praca odnosi się jednocześnie do dualnego charakteru myślenia, przypominającego formę rozmowy – rozmowy z innym lub z samym sobą.

THE VERY ORGANS OF THOUGHT CAME INTO BEING ONLY WHEN

acrylic on canvas, 120 x 100 cm, 2014

The work’s title is derived from a section of The Life of the Mind, a two-volume study by Arendt on basic types of cognitive acts: thinking, willing and judging. Thinking life, invisible though it is, is never mute. It is reciprocal insofar as a thinking person is accompanied by oneself. Arendt argues that the subject is conscious of mind’s capacities and reciprocity as long as the action continues: “It is as though the very organs of thought or will or judgment came into being only when I think, or will, or judge”. Arendt’s reflections became the point of departure for making a picture in which two barely seen figures seem to be suspended in void; the material world around them is disappearing, like corporeality, reduced to non-existence in the occasion of intellectual activity. The work refers at the same time to the dual character of thinking, resembling a conversation with oneself or someone else.